dlamaturzysty.info

Matura 2022 z francuskiego - wymagania egzaminacyjne, gramatyka

W roku 2022 matura zostanie również przeprowadzona na podstawie wymagań egzaminacyjnych, a nie jak do roku 2020 na podstawie wymagań określonych w podstawie programowej. 

Poniżej aktualne wymagania z francuskiego:

Spis treści

Zakres struktur gramatycznych

Poziom podstawowy i rozszerzony

POZIOM PODSTAWOWY

POZIOM ROZSZERZONY

RZECZOWNIK

Rzeczowniki o tej samej formie w obu liczbach,

np. un Franęais/des Franęais

Rzeczowniki o tej samej formie w obu liczbach,

np. un Franęais/des Franęais

Liczba mnoga z zakończeniem -s, -aux, -eaux, -eux,

np. des eleves, des journaux, des cadeaux, des feux

Forma nieregularna, np. des yeux

Liczba mnoga z zakończeniem -s, -aux, -eaux, -eux,

np. des eleves, des journaux, des cadeaux, des feux

Forma nieregularna, np. des yeux

Liczba mnoga z zakończeniem -als, -ails, -oux, -eus,

np. des bals, des rails, des genoux, des pneus

Zmiana znaczenia rzeczownika wraz ze zmianą liczby, np. une lunette - des lunettes

Zmiana znaczenia rzeczownika wraz ze zmianą liczby, np. une lunette - des lunettes


Liczba mnoga niektórych rzeczowników złożonych,

np. des wagons-restaurants

Rzeczowniki o tej samej formie w obu rodzajach,

np. un eleve / une eleve

Rzeczowniki o tej samej formie w obu rodzajach,

np. un eleve /une eleve

Rodzaj żeński z zakończeniem -e, -trice, -euse, -ve,

np. une amie, une directrice, une chanteuse, une veuve Podwajanie spółgłoski, np. -elle, -enne, np. Gabrielle, une chienne Pojawienie się akcentu, np. -ere, np. une boulangere

Rodzaj żeński z zakończeniem -e, -trice, -euse, -ve,

np. une amie, une directrice, une chanteuse, une veuve Podwajanie spółgłoski, np. -elle, -enne, np. Gabrielle, une chienne Pojawienie się akcentu, np. -ere, np. une boulangere Formy nieregularne rodzaju żeńskiego, np. un heros / une heroine Rodzaj nazw geograficznych, np. la Seine, le Nil

Rzeczowniki wyrażające rodzaj naturalny, np. le pere /la mere

Rzeczowniki wyrażające rodzaj naturalny, np. le pere /la mere Rodzaj naturalny nazw zwierząt, np. un coq /une poule


Rodzaj rzeczownika a jego znaczenie, np. la tour Eiffel, le tour du monde

RODZAJNIK

Rodzajnik nieokreślony jako wyznacznik nieokreśloności, np. Il attend un ami.

Rodzajnik nieokreślony w liczbie pojedynczej jako wyznacznik ilości, np. Nous avons un exemplaire.

Zamiana rodzajnika nieokreślonego na « de » przed rzeczownikiem w liczbie mnogiej poprzedzonym przymiotnikiem, np. J’ai mange de bonnes pommes.

Rodzajnik nieokreślony jako wyznacznik nieokreśloności, np. Il attend un ami.

Rodzajnik nieokreślony w liczbie pojedynczej jako wyznacznik ilości, np. Nous avons un exemplaire.

Zamiana rodzajnika nieokreślonego na « de » przed rzeczownikiem w liczbie mnogiej poprzedzonym przymiotnikiem, np. J’ai mange de bonnes pommes. Rodzajnik nieokreślony dla wyrażenia wartości ogólnej,

np. Un medecin doit etre responsable. Rodzajnik nieokreślony przed niektórymi rzeczownikami w liczbie mnogiej poprzedzonymi przymiotnikiem, np. Dans la salle, il y avait des jeunes gens. Rodzajnik nieokreślony przed nazwami dzieł, np. C’est un Picasso.

Rodzajnik określony jako wyznacznik określoności,

np. Je te laisse les cles de la mai son. Rodzajnik określony jako wyznacznik wartości ogólnej,

np. L’argent ne fait pas le bonheur. Rodzajnik określony jako wyznacznik posiadania, np. Il a les yeux bleus.

Rodzajnik określony jako wyznacznik całości, np. J’ai paye ces fruits 50 centimes le kilo. Rodzajnik określony jako wyznacznik powtarzania, np. Il travaille le lundi.

Rodzajnik określony przed nazwami geograficznymi,

np. J’ai visite la France et la Corse. Rodzajnik określony w datach, np. J’arrive le 3 mai.

Rodzajnik określony jako wyznacznik określoności,

np. Je te laisse les cles de la maison. Rodzajnik określony jako wyznacznik wartości ogólnej,

np. L’argent ne fait pas le bonheur. Rodzajnik określony jako wyznacznik posiadania, np. Il a les yeux bleus.

Rodzajnik określony jako wyznacznik całości, np. J’ai paye ces fruits 50 centimes le kilo. Rodzajnik określony jako wyznacznik powtarzania, np. Il travaille le lundi.

Rodzajnik określony przed nazwami geograficznymi,

np. J’ai visite la France et la Corse. Rodzajnik określony w datach, np. J’arrive le 3 mai.

Rodzajnik określony dla wskazywania, np. Passe-moi la bouteille.

Rodzajnik określony dla wyrażenia wartości dzierżawczej, np. Il m’a serre la main.

Rodzajnik określony przed nazwiskami, np. J’ai vu les Martin.

Rodzajnik określony przed rzeczownikami jednostkowymi, np. On voit la lune.

Rodzajnik określony dla nominalizacji, np. Il faut peser le pour et le contre.

Nazwy miast z rodzajnikiem,

np. On passe par La Rochelle.

Rodzajnik nieokreślony i określony przed nazwami części ciała,

np. Elle a un petit nez. Il a les jambes qui tremblent.

Formy ściągnięte rodzajnika określonego z przyimkami « a » i « de », np. Ils vont au cinema. Il revient du bureau.

Formy ściągnięte rodzajnika określonego z przyimkami « a » i « de », np. Ils vont au cinema. Il revient du bureau. Formy ściągnięte rodzajnika określonego z przyimkami « a » i « de » po niektórych wyrażeniach ilościowych, np. La plupart des eleves parlent franęais.

Rodzajnik cząstkowy jako wykładnik jakiejś części,

np. Elle prend du pain.

Rodzajnik cząstkowy z rzeczownikami abstrakcyjnymi, np. Tu as de la chance.

Rodzajnik cząstkowy z rzeczownikami niepoliczalnymi, np. Il y a de la neige.

Rodzajnik cząstkowy z czasownikiem « faire » dla określenia czynności, np. Tu fais du tennis ?

Rodzajnik cząstkowy jako wykładnik jakiejś części,

np. Elle prend du pain.

Rodzajnik cząstkowy z rzeczownikami abstrakcyjnymi, np. Tu as de la chance.

Rodzajnik cząstkowy z rzeczownikami niepoliczalnymi, np. Il y a de la neige.

Rodzajnik cząstkowy z czasownikiem « faire » dla określenia czynności, np. Tu fais du tennis ?

Rodzajniki po przeczeniach, np. Je n’ai pas de stylo. Je n’aime pas le cafe. Rodzajniki z czasownikiem « etre », np. Ce n’est pas un livre.

Rodzajniki po przeczeniach, np. Je n’ai pas de stylo. Je n’aime pas le cafe. Rodzajniki z czasownikiem « etre », np. Ce n’est pas un livre.

Rodzajnik cząstkowy po przeczeniach nieabsolutnych,

np. Je n’ai pas demande de l’eau mais du cafe.

Opuszczanie rodzajnika po wyrażeniach ilościowych,

np. J’ai beaucoup d’amis.

Opuszczanie rodzajnika przed rzeczownikiem użytym w funkcji orzecznika, np. Pierre est musicien.

Opuszczanie rodzajnika w konstrukcjach z niektórymi przyimkami, np. Elle est venue en metro.

Opuszczanie rodzajnika przed nazwami własnymi, nazwami dni tygodnia i miesięcy, np. Monique m’a appele. Elle viendra lundi.

Opuszczanie rodzajnika po wyrażeniach ilościowych,

np. J’ai beaucoup d’amis.

Opuszczanie rodzajnika przed rzeczownikiem użytym w funkcji orzecznika, np. Pierre est musicien.

Opuszczanie rodzajnika w konstrukcjach z niektórymi przyimkami, np. Elle est venue en metro.

Opuszczanie rodzajnika przed nazwami własnymi, nazwami dni tygodnia i miesięcy, np. Monique m’a appele. Elle viendra lundi. Opuszczanie rodzajnika w tytułach, ogłoszeniach, depeszach, adresach, np. offres/demandes/ventes Opuszczanie rodzajnika w konstrukcjach z rzeczownikami po przyimku « de », np. Je suis en compagnie d’amis franęais. Opuszczanie rodzajnika w konstrukcjach z niektórymi czasownikami, np. Il a change d’adresse.

Opuszczanie rodzajnika w konstrukcjach z rzeczownikami wyrażającymi ilość,

np. J’ai achete une douzaine de roses. Opuszczanie rodzajnika w wyliczeniach, np. Tables, chaises, bureaux, tout est vendu.

ZAIMEK PRZYMIOTNY

Wskazujący, np. Cette fille est belle.

Wskazujący, np. Cette fille est belle.

Wskazujący dla wyrażania wartości emfatycznej,

np. Regardez ces montagnes, ce ciel pur!

Dzierżawczy,

np. Mon fils est intelligent.

Dzierżawczy,

np. Mon fils est intelligent.

Dzierżawczy dla wyrażania przyzwyczajenia, np. Tous les soirs, elle prend sa tisane.

Pytający,

np. Quel temps fait-il ?

Pytający w funkcji wykrzyknikowej dla wyrażenia uczuć, np. Quelle belle histoire !

Pytający,

np. Quel temps fait-il ?

Pytający w funkcji wykrzyknikowej dla wyrażenia uczuć, np. Quelle belle histoire !

Nieokreślony,

np. Chaque jour, je prends le metro.

Nieokreślony,

np. Chaque jour, je prends le metro. Il n’y a aucune raison de s’inquieter.

Nieokreślony dla wyrażenia jakości, np. Elle a achete la meme robe.

LICZEBNIK

Liczebniki główne, np. Il mesure deux metres.

Liczebniki główne, np. Il mesure deux metres.

Liczebniki główne z rodzajnikiem określonym, zaimkiem przymiotnym, np. Voila les trois Mousquetaires.

Leurs deux fils sont partis.

Liczebniki główne jako ekwiwalent liczebników porządkowych, np. Ouvrez les livres au chapitre trois. Ułamki, procenty, określenia wielokrotności, np. J’y passe les trois quarts du temps.

La croissance sera de 2%. Prenez une feuille double.

Uzgadnianie liczebników głównych, np. Il y a deux millions d’hommes.

Liczebniki porządkowe, np. C’est son dix-huitieme anniversaire.

Liczebniki porządkowe, np. C’est son dix-huitieme anniversaire.

PRZYMIOTNIK

Przymiotniki o tej samej formie w obu liczbach,

np. un homme heureux / des hommes heureux

Przymiotniki o tej samej formie w obu liczbach,

np. un homme heureux / des hommes heureux

Liczba mnoga przymiotników z zakończeniem -s, -aux, -eaux, np. jolis, amicaux, beaux

Liczba mnoga przymiotników z zakończeniem -s, -aux, -eaux, np. jolis, amicaux, beaux Formy nieregularne liczby mnogiej przymiotników, np. banals, finals

Przymiotniki o tej samej formie w obu rodzajach,

np. un jeune homme / une jeune fille

Przymiotniki o tej samej formie w obu rodzajach,

np. un jeune homme / une jeune fille

Rodzaj żeński przymiotników z zakończeniem -e, -(t)euse, -ve, -trice, -se, -ce, -gue, -che,

np. grande, menteuse, neuve, liberatrice, jalouse, douce, longue, blanche Podwajanie spółgłoski, np. -elle, -ette, np. naturelle, muette Pojawienie się akcentu, np. -ere, np. chere

Rodzaj żeński przymiotników z zakończeniem -e, -(t)euse, -ve, -trice, -se, -ce, -gue, -che,

np. grande, menteuse, neuve, liberatrice, jalouse, douce, longue, blanche Podwajanie spółgłoski, np. -elle, -ette, np. naturelle, muette Pojawienie się akcentu, np. -ere, np. chere

Rodzaj żeński przymiotników z zakończeniem -que, -sse, -olle, np. publique, rousse, folle Formy nieregularne rodzaju żeńskiego przymiotników, np. grecque

Przymiotniki o podwójnej formie w rodzaju męskim,

np. nouveau/nouvel

Przymiotniki o podwójnej formie w rodzaju męskim,

np. nouveau/nouvel, fou/fol

Stopniowanie przymiotników

- regularne, np. heureux/plus heureux

- nieregularne, np. bon/meilleur

Stopniowanie przymiotników

- regularne, np. heureux/plus heureux

- nieregularne, np. bon/meilleur, petit/moindre

Miejsce przymiotników w zdaniu:

- przymiotniki znajdujące się regularnie po rzeczowniku,

np. Il porte un pantalon blanc.

- przymiotniki znajdujące się regularnie przed rzeczownikiem,

np. Nous avons une belle maison.

Miejsce przymiotników w zdaniu:

- przymiotniki znajdujące się regularnie po rzeczowniku,

np. Il porte un pantalon blanc.

- przymiotniki znajdujące się regularnie przed rzeczownikiem,

np. Nous avons une belle maison.

Zmiana znaczenia przymiotników wraz ze zmianą miejsca w zdaniu, np. Tu as raconte une drole d’histoire.

Tu as raconte une histoire drole.


Przymiotniki użyte jako przysłówek, np. Qa sent bon.

ZAIMEK RZECZOWNY

Osobowy w funkcji podmiotu, np. Elle lit.

Osobowy w funkcji podmiotu, np. Elle lit.

Uzgadnianie orzeczenia z podmiotem « on », np. On est alles a la piscine.

Osobowy w funkcji dopełnienia bliższego, np. Je les invite.

Osobowy w funkcji dopełnienia bliższego, np. Je les invite.

Osobowy w funkcji dopełnienia dalszego, np. Il lui a telephone.

Osobowy w funkcji dopełnienia dalszego, np. Il lui a telephone.

Przysłowny « en » i « y » w funkcji dopełnienia,

np. N’en parle pas! J’y penserai. Przysłowny « en » i « y » w funkcji okolicznika miejsca,

np. J’y vais. J’en reviens.

Przysłowny « en » i « y » w funkcji dopełnienia,

np. N’en parle pas ! J’y penserai. Przysłowny « en » i « y » w funkcji okolicznika miejsca,

np. J’y vais. J’en reviens.

Neutre (nijaki) « le »,

np. Il a pris sa decision. Je le sais et je m’en rejouis car je ne m’y attendais pas.

Miejsce jednego zaimka w funkcji dopełnienia w zdaniu,

np. Tu les connais ?

Miejsce jednego zaimka w funkcji dopełnienia w zdaniu,

np. Tu les connais ?

Miejsce kilku zaimków w funkcji dopełnienia w zdaniu,

np. Il me le donne.

Osobowy akcentowany, np. On va chez moi ? Złożenia z « meme », np. Je l’ai fait moi-meme.

Osobowy akcentowany, np. On va chez moi ?

Złożenia z « meme », np. Je l’ai fait moi-meme.

Zaimek « soi »,

np. Tout le monde rentre chez soi.

Zwrotny, np. Il se leve tot.

Zwrotny, np. Il se leve tot.

Względny prosty,

np. C’est une chanson qui nous ressemble.

Względny prosty,

np. C’est une chanson qui nous ressemble. Względny złożony,

np. Le spectacle auquel nous avons assiste etait ennuyeux.

Konstrukcje z zaimkiem « quoi », np. Il a de quoi s’occuper toute la semaine. Konstrukcje z zaimkami rzeczownymi wskazującymi, np. Voila ce dont j’ai besoin.

Pytający o

- podmiot, np. Qui est-ce qui est venu ?

- orzecznik, np. Qui est-ce ?

- dopełnienie bliższe, np. Que faites-vous ?

- dopełnienie dalsze, np. A quoi penses-tu ?

Pytający o

- podmiot, np. Qui est-ce qui est venu ?

- orzecznik, np. Qui est-ce ?

- dopełnienie bliższe, np. Que faites-vous ?

- dopełnienie dalsze, np. A quoi penses-tu ? Zaimek « lequel »,

np. Lequel preferes-tu ?

Wykrzyknikowy, np. Que tu es beau!


Dzierżawczy,

np. Ce n’est pas ta voiture, c’est la mienne.

Wskazujący, np. Je prefere celle-ci. Wskazujący rodzaju nijakiego, np. Tu prends ęa ?

Wskazujący, np. Je prefere celle-ci.

Wskazujący rodzaju nijakiego, np. Tu prends ęa ? Ceci m’interesse, cela non.

Nieokreślony, np. Tout va bien.

Nieokreślony,

np. Tout va bien. Vous aurez chacun votre chambre.

CZASOWNIK

PODZIAŁ CZASOWNIKÓW

Czasowniki I grupy,

np. chanter, manger, commencer, appeler, acheter

Czasowniki I grupy,

np. chanter, manger, commencer, appeler, acheter, placer, envoyer

Czasowniki II grupy, np. finir

Czasowniki II grupy, np. finir, hair

Czasowniki III grupy,

np. repondre, faire, savoir, connattre, mettre

Czasowniki III grupy,

np. repondre, faire, savoir, connaltre, mettre, acquerir, resoudre, joindre

Czasowniki posiłkowe etre, avoir oraz aller, venir jako czasowniki posiłkowe

Czasowniki posiłkowe etre, avoir oraz aller, venir jako czasowniki posiłkowe

Czasowniki zwrotne, np. se laver, se promener

Czasowniki zwrotne, np. se laver, se promener, s’asseoir

Czasowniki w zwrotach bezosobowych, np. Il pleut.

Czasowniki w zwrotach bezosobowych, np. Il pleut.

Czasowniki przechodnie i nieprzechodnie, np. Il promene le chien. Il se promene.

Czasowniki przechodnie i nieprzechodnie, np. Il promene le chien. Il se promene.

ODMIANA FORM OSOBOWYCH CZASOWNIKÓW

Tryb indicatif

- present, np. Il joue.

- passe recent, np. Il vient d’entrer.

- passe compose, np. Il a travaille.

- imparfait, np. Il faisait froid.

- plus-que-parfait, np. Il avait fini.

- futur proche, np. Il va partir.

- futur simple, np. Il sortira.

Tryb indicatif

- present, np. Il joue.

- passe recent, np. Il vient d’entrer.

- passe compose, np. Il a travaille.

- imparfait, np. Il faisait froid.

- plus-que-parfait, np. Il avait fini.

- futur proche, np. Il va partir.

- futur simple, np. Il sortira.

Tryb imperatif

- present, np. Ouvre la fenetre !

Tryb imperatif

- present, np. Ouvre la fenetre !

Tryb conditionnel

- present, np. Pourriez-vous m’aider ?

Tryb conditionnel

- present, np. Pourriez-vous m’aider ?

- passe, np. Si je l’avais su, je t’aurais envoye ce dossier. J’aurais voulu partir avec vous.

Tryb subjonctif

- present, np. Je veux que tu sois heureux.

Tryb subjonctif

- present, np. Je veux que tu sois heureux.

IMIESŁÓW, BEZOKOLICZNIK

Uzgadnianie participe passe dla czasowników odmienianych z « etre », np. Nous sommes arrives.

Uzgadnianie participe passe z zaimkami dopełnienia bliższego, np. Ces filles, je les ai vues chez ma grand- mere. Combien de livres as-tu lus ? Uzgadnianie participe passe z zaimkiem względnym « que », np. J’ai lu les livres que tu m’as pretes.

Uzgadnianie participe passe dla czasowników odmienianych z « etre », np. Nous sommes arrives.

Uzgadnianie participe passe z zaimkami dopełnienia bliższego, np. Ces filles, je les ai vues chez ma grand- mere. Combien de livres as-tu lus ? Uzgadnianie participe passe z zaimkiem względnym « que », np. J’ai lu les livres que tu m’as pretes. Pozostałe zasady uzgadniania participe passe,

np. C’est la chanteuse que j’ai entendue chanter. Il a fait tous les efforts qu’il a pu. Ils se sont lave les mains.

Gerondif,

np. Il marche en chantant.

Gerondif,

np. Il marche en chantant.

Participe present,

np. Le train ayant du retard les voyageurs devenaient de plus en plus impatients.

Infinitif present, np. Je veux voir ce film.

Infinitif present, np. Je veux voir ce film.

Infinitif passe,

np. Je vous remercie d’etre venus.

KONSTRUKCJE CZASOWNIKOWE (PATRZ TEŻ „ZDANIE PROSTE” I „ZDANIE ZŁOŻONE”)

Czasowniki w zwrotach bezosobowych, np. Demain, il faut se lever tot.

Czasowniki w zwrotach bezosobowych, np. Demain, il faut se lever tot.

Czasowniki przechodnie i nieprzechodnie, np. Il promene le chien. Il se promene.

Czasowniki przechodnie i nieprzechodnie, np. Il promene le chien. Il se promene.

Konstrukcje z orzecznikiem, np. Tu sembles fatigue.

Konstrukcje z dopełnieniem bliższym, np. Je regarde un film.

Konstrukcje z dopełnieniem dalszym, np. Je parle a ma mere.

Konstrukcje z dopełnieniem bliższym i dalszym,

np. Je raconte une histoire a mon ami.

Konstrukcje z orzecznikiem, np. Tu sembles fatigue.

Konstrukcje z dopełnieniem bliższym, np. Je regarde un film.

Konstrukcje z dopełnieniem dalszym, np. Je parle a ma mere.

Konstrukcje z dopełnieniem bliższym i dalszym,

np. Je raconte une histoire a mon ami.

PRZYSŁÓWEK

Przysłówki sposobu z zakończeniem -ment, np. Tu le feras facilement.

Przysłówki sposobu z zakończeniem -ment, np. Tu le feras facilement.

Przysłówki sposobu z zakończeniem -emment,-amment,

np. Il attend patiemment son tour. On le dit couramment.

Formy nieregularne, np. Il travaille bien.

Formy nieregularne, np. Il travaille bien.

Inne przysłówki sposobu, np. Je l’ai fait expres.

Przysłówki czasu, np. Ils rentrent aujourd’hui.

Przysłówki czasu,

np. Ils rentrent aujourd’hui. Desormais, je ne l’ecouterai plus.

Przysłówki miejsca, np. Elle habite ici.

Przysłówki miejsca, np. Elle habite ici. Ils sont tous dehors.

Przysłówki opinii,

np. Heureusement, il n’est pas en retard.

Przysłówki opinii,

np. Heureusement, il n’est pas en retard. Apparemment, il y a renonce.

Przysłówki twierdzenia, np. Oui, Madame.

Przysłówki twierdzenia, np. Oui, Madame. Certes, il est plus doue.

Przysłówki przeczenia, np. Non, merci.

Przysłówki przeczenia, np. Non, merci. Ce n’est guere difficile.

Przysłówki ilości, np. Tu travailles beaucoup.

Przysłówki ilości,

np. Tu travailles beaucoup. Il n’en sait pas davantage.

Przysłówki natężenia, np. Je suis tres heureux.

Przysłówki natężenia,

np. Je suis tres heureux. Il parle tellement bien.

Przysłówki pytające, np. Comment ęa va ?

Przysłówki pytające,

np. Comment ęa va ? Par ou passeras-tu ?

Przysłówki porównania, np. Il est aussi grand que vous.

Przysłówki porównania, np. Il est aussi grand que vous. J’en souffre autant que vous.

Wyrażenia przysłówkowe, np. Il vient d’habitude le jeudi.

Wyrażenia przysłówkowe, np. Il vient d’habitude le jeudi. Elle attend en vain. Il s’est leve de bonne heure.

Stopniowanie przysłówków - stopniowanie regularne,

np. lentement/plus lentement - stopniowanie nieregularne, np. bien/mieux

Stopniowanie przysłówków - stopniowanie regularne,

np. lentement/plus lentement - stopniowanie nieregularne, np. bien/mieux

Miejsce przysłówków w zdaniu, np. Nous avons bien mange.

Miejsce przysłówków w zdaniu, np. Nous avons bien mange. Hier, je suis sorti tot.

PRZYIMEK

Przyimki,

np. Nous allons a Paris.

Przyimki,

np. Nous allons a Paris. Je n’ai rien contre cette proposition.

Wyrażenia przyimkowe, np. Le musee se trouve a droite.

Wyrażenia przyimkowe, np. Le musee se trouve a droite. Nous marchions le long du fleuve.

SPÓJNIK

Spójniki współrzędne, np. Il rentre a la maison et il regarde la tele.

Spójniki współrzędne, np. Il rentre a la maison et il regarde la tele. Il n’avance ni ne recule.

Spójniki podrzędne, np. Il est parti parce qu’il etait presse.

Spójniki podrzędne, np. Il est parti parce qu’il etait presse. Bien qu’il soit gentil, il n’a pas d’amis.

WYKRZYKNIK

Wykrzykniki, np. Ah ! Super! Bon !

Wykrzykniki,

np. Ah ! Super! Dis donc!

SKŁADNIA

ZDANIE PROSTE

Zdanie oznajmujące, np. Il dit bonjour a sa voisine.

Zdanie oznajmujące, np. Il dit bonjour a sa voisine.

Zdanie pytające intonacyjne, np. Tu m’as telephone ?

Zdanie pytające z « est-ce que », np. Est-ce que tu vas venir ?

Zdanie pytające z inwersją, np. Etes-vous content ?

Zdanie pytające z użyciem zaimków pytających i przysłówków, np. Quel jour sommes-nous ?

Zdanie pytające intonacyjne, np. Tu m’as telephone ?

Zdanie pytające z « est-ce que », np. Est-ce que tu vas venir ?

Zdanie pytające z inwersją, np. Etes-vous content ?

Zdanie pytające ze złożoną inwersją, np. Le film vous a-t-il plu ?

Zdanie pytające z użyciem zaimków pytających i przysłówków, np. Quel jour sommes-nous ?

Zdanie przeczące, np. Il ne veut pas sortir.

Zdanie przeczące, np. Il ne veut pas sortir. Wielokrotne zaprzeczenie, np. Je n’entends plus rien.

Zdanie rozkazujące, np. Mange ta soupe !

Zdanie rozkazujące, np. Mange ta soupe !

Konstrukcje prezentujące, np. Voici Paul, voila Pierre.

Konstrukcje prezentujące, np. Voici Paul, voila Pierre. Konstrukcje prezentujące z zaimkami, np. En voici trois !

Konstrukcje emfatyczne, np. C’est la lecture que j’aime.

Konstrukcje emfatyczne, np. C’est la lecture que j’aime. C’est le probleme dont nous avons parle.

Konstrukcje bezosobowe, np. Il y a du lait.

Konstrukcje bezosobowe, np. Il y a du lait.

Dopowiedzenia, np. Qui parle ? Moi.

Dopowiedzenia, np. Qui parle ? Moi.

Zdanie w stronie biernej w czasach wymienionych dla poziomu podstawowego, np. Nous sommes invites chez Paul.

Zdanie w stronie biernej w czasach wymienionych dla poziomu podstawowego i rozszerzonego,

np. Nous sommes invites chez Paul. Jeudi prochain, cette piece aura ete repeinte. Ekwiwalenty strony biernej, np. On construit un nouveau batiment.

Ces livres se vendent bien.

ZDANIE ZŁOŻONE

Zdanie współrzędne bezspójnikowe, np. Ils sont venus, ils ont discute un peu.

Zdanie współrzędne bezspójnikowe, np. Ils sont venus, ils ont discute un peu.

Zdanie współrzędne spójnikowe, np. Ils sont alles au theatre, puis ils ont dine.

Zdanie współrzędne spójnikowe, np. Ils sont alles au theatre, puis ils ont dine. Zdanie wtrącone,

np. Tu as raison, je le sais bien, mais je ne peux rien faire.

Zdanie podrzędne dopełnieniowe, np. Je vois que tu as fini.

Zdanie podrzędne okolicznikowe czasu, np. Quand il fait beau, je sors.

Zdanie podrzędne dopełnieniowe, np. Je vois que tu as fini.

Zdanie podrzędne okolicznikowe czasu, np. Quand il fait beau, je sors.

Zdanie podrzędne okolicznikowe przyczyny, np. Marc ne viendra pas parce qu’il a

Zdanie podrzędne okolicznikowe przyczyny, np. Marc ne viendra pas parce qu’il a la grippe.

la grippe. Comme il est tres timide, il n’arrive a rien faire.

Zdanie podrzędne okolicznikowe celu, np. Je me cache pour qu’il ne me voie pas.

Zdanie podrzędne okolicznikowe celu, np. Je me cache pour qu’il ne me voie pas.

Zdanie podrzędne okolicznikowe przyzwolenia,

np. Bien qu’elle soit a l’heure, elle se depeche.

Zdanie podrzędne okolicznikowe przyzwolenia,

np. Bien qu’elle soit a l’heure, elle se depeche.

Zdanie podrzędne okolicznikowe warunku si + present + present/futur simple/imperatif np. Si tu as le temps, viens nous voir! si + imparfait + conditionnel present np. Si j’avais le temps, je viendrais te voir.

Zdanie podrzędne okolicznikowe warunku si + present + present/futur simple/imperatif np. Si tu as le temps, viens nous voir! si + imparfait + conditionnel present np. Si j’avais le temps, je viendrais te voir.

si + plus-que-parfait + conditionnel passe np. Si je l’avais su, j’aurais apporte des fleurs.

Inne sposoby wyrażania warunku, np. np. Au cas ou tu aurais perdu mon adresse, je te la redonne.

Zdanie podrzędne okolicznikowe porównania, np. Elle s’habille comme si elle avait quinze ans.

Zdanie podrzędne okolicznikowe opozycji, np. Je n’achete pas ce tableau, meme s’il n’est pas cher.

Zdanie podrzędne okolicznikowe skutku, np. Elle a tant de qualites que tous l’admirent.


Użycie trybów w zdaniu dopełnieniowym, np. Je pense qu’il fera beau demain. Je ne pense pas qu’il vienne nous voir ce soir.

Zdanie podrzędne względne, np. J’aime les eleves qui travaillent.

Zdanie podrzędne względne, np. J’aime les eleves qui travaillent.

Zdanie podrzędne względne w połączeniu z zaimkami wskazującymi, np. Ceux qui vivent, ce sont ceux qui luttent.

Zdanie bezokolicznikowe, np. Je veux partir en France. Je les vois sortir.

Zdanie bezokolicznikowe, np. Je veux partir en France. Je les vois sortir. Je pense avoir tout compris.

Zdanie w mowie zależnej w trybie indicatif

- zdanie nadrzędne w czasie teraźniejszym / przyszłym trybu indicatif,

np. Il dit qu’elle est malade.

- zdanie nadrzędne w trybie imperatif, np. Visitons la maison que je viens d’acheter.

Zdanie w mowie zależnej w trybie indicatif

- zdanie nadrzędne w czasie teraźniejszym / przyszłym trybu indicatif,

np. Il dit qu’elle est malade.

- zdanie nadrzędne w czasie przeszłym trybu indicatif,

np. Elle a demande si elle pouvait venir a 6 heures le lendemain.

- zdanie nadrzędne w trybie imperatif, np. Visitons la maison que je viens d’acheter.


W tekstach na rozumienie ze słuchu oraz rozumienie tekstów pisanych mogą wystąpić środki gramatyczne spoza powyższej listy. Znajomość takich środków nie będzie jednak warunkowała poprawnego rozwiązania zadań egzaminacyjnych.

Poziom dwujęzyczny

RODZAJNIK

• rodzajniki określone le, la, l’, les

• rodzajniki nieokreślone un, une, des

• rodzajniki cząstkowe du, de la, de l’, des

• rodzajniki ściągnięte au, du, a la, de la, a l’, de l’, aux, des

• stosowanie rodzajników po przeczeniu, np. Ce ne sont pas des amis. Ce n’est pas du vin, ni de l’eau.

• zastępowanie rodzajników przyimkiem de, np. Il ne fait pas de fautes. N’avez-vous pas d’amis ?

• szczególne przypadki opuszczania i użycia rodzajników:

- przed nazwami własnymi

- przed niektórymi nazwami geograficznymi oraz dla określenia dorobku artystycznego, np. Il joue du Chopin.

- przed nazwami miesięcy, dni tygodnia

- przed rzeczownikami w funkcji orzecznika

- przed rzeczownikami w funkcji dopowiedzenia

- w wyliczeniach, ogłoszeniach, tytułach

- po przyimkach en, avec, sans, i przypadki zachowania rodzajnika

- w konstrukcjach z rzeczownikiem, np. une table de bois

- w konstrukcjach z czasownikiem, np. se mettre a table

- przed nazwami części ciała

ZAIMEK PRZYMIOTNY

• wskazujący

• dzierżawczy

• pytający

• nieokreślony, np. tout, chaque, quelques, plusieurs, certain, le meme, tel, aucun, nul, l’/un autre

LICZEBNIK

• liczebniki główne

• uzgadnianie liczebników z rzeczownikiem

• liczebniki w funkcji przymiotnika, rzeczownika

• liczebniki porządkowe

• wyrażenia ilościowe, np. bien de, la plupart de, la moitie de, la majorite de, la minorite de, une partie de, le reste de, un tiers de, le pourcentage, rzeczowniki z sufiksem -aine, np. une douzaine

RZECZOWNIK

• rodzaj rzeczownika

- rzeczowniki nie zmieniające formy w rodzaju żeńskim

- rodzaj żeński z zakończeniem: -e, -trice, -euse, -ve, -elle

- podwajanie spółgłoski w rodzaju żeńskim, np. -ette, -esse

- pojawienie się akcentu w rodzaju żeńskim, np. -ere

- formy nieregularne, np. Monsieur/ Messieurs, Madame / Mesdames

- rodzaj w nazwach zawodów, peryfrazy w nazwach zawodów

- rodzaj w nazwach geograficznych, np. le Mexique, la Pologne

- rzeczowniki wyrażające rodzaj naturalny, np. le pere / la mere

- zmiana znaczenia w zależności od rodzaju, np. un livre /une livre

• liczba rzeczownika

- liczba mnoga z zakończeniem: -s, -x, -z, -eaux, -aux, -oux, -eux, -als, -ails, -ous, -eus

- liczba mnoga niektórych rzeczowników złożonych, np. des wagons-restaurants, des timbres-poste, des laissez-passer

- liczba mnoga nazw własnych, np. les Cesars, les Thibault

- zmiana znaczenia w zależności od liczby, np. la peinture - les peintures

PRZYMIOTNIK

• rodzaj przymiotnika

- rodzaj żeński z zakończeniem: -e, -euse, -ve, -elle, -trice, -ouse, -eille, -olle, -eure

- podwajanie spółgłoski w rodzaju żeńskim, np. -ette

- pojawienie się akcentu w rodzaju żeńskim, np. -ere, -ete

- formy nieregularne w rodzaju żeńskim, np. blanche, fraiche, douce, seche, longue, publique, grecque, franche

- przymiotniki o podwójnej formie w rodzaju męskim, np. vieux/vieil, beau/bel, fou/fol, nouveau/nouvel

• liczba przymiotnika

- liczba mnoga z zakończeniem: -s, -x, -aux, -eaux

- formy nieregularne, np. banal, final

• stopniowanie regularne i nieregularne przymiotników

• miejsce przymiotników w zdaniu

- przymiotniki znajdujące się regularnie po rzeczowniku, np. rond

- przymiotniki znajdujące się regularnie przed rzeczownikiem, np. beau

- zmiana znaczenia przymiotników w zależności od miejsca, np. grand, propre, pauvre

- przymiotniki użyte jako przysłówek, np. marcher droit

ZAIMEK RZECZOWNY

• osobowy w funkcji podmiotu

• osobowy w funkcji dopełnienia bliższego

• osobowy w funkcji dopełnienia dalszego

• przysłowny en w funkcji dopełnienia rzeczownika, w funkcji okolicznika

• przysłowny y w funkcji dopełnienia rzeczownika, w funkcji okolicznika

• neutre (nijaki) le

• osobowy akcentowany, zaimek soi

• zwrotny

• względny prosty, względny z przyimkami

• względny złożony

• wskazujący

• wskazujący rodzaju nijakiego ce, ęa, ceci, cela

• dzierżawczy

• pytający

• nieokreślony, np. tout, on, rien, personne, chacun, le meme, certain, quelque chose, quelqu’un, plusieurs, tout le monde, aucun, nul, quelques-uns, l’un... l’autre, tel, n’importe qui, autrui

• miejsce pojedynczego zaimka w zdaniu

• miejsce podwójnego zaimka w zdaniu w różnych trybach i czasach

PRZYSŁÓWEK

• przysłówki:

- sposobu z zakończeniem: -ment, -emment, -amment

- miejsca, np. partout, ailleurs

- czasu, np. ensuite, autrefois

- aprobaty, np. oui, si

- przeczenia, np. non, pas du tout

- ilości, np. peu, beaucoup

- natężenia, np. tellement, si

- pytania, np. quand, par ou

- porównania, np. plus, autant

- opinii, np. heureusement, sans doute

• stopniowanie regularne i nieregularne przysłówków

• miejsce przysłówka w zdaniu

PRZYIMEK

• przyimki, np. a, de, en, avec, sans, chez, pour, par, sur, sous, apres, avant, derriere, devant, depuis, jusque, pendant, vers, contre, des, selon, envers, sauf, malgre

• wyrażenia przyimkowe, np. le long de, a partir de

SPÓJNIK

• spójniki współrzędne, np. et, ou, mais, donc, ainsi, ni, pourtant

• spójniki podrzędne, np. que, puisque, pour que

CZASOWNIK

• formy czasowników

- grup - I, II i III

- posiłkowych

- zwrotnych

• strona czynna i bierna czasownika, strona bierna z przyimkiem de

• zastosowanie czasów trybu indicatif

- present

- passe compose

- passe recent

- imparfait

- plus-que-parfait

- futur proche

- futur simple

- futur anterieur

• rozpoznawanie form trybu indicatif

- passe simple

- passe anterieur

• zastosowanie trybu subjonctif

- present

- passe

• zastosowanie trybu conditionnel

- present

- passe

• participe passe

- uzgadnianie participe passe czasowników odmieniających się z avoir i etre

- uzgadnianie w konstrukcjach nieosobowych typu faire faire

- uzgadnianie w zdaniach bezokolicznikowych

• gerondif

• participe present

• adjectif verbal

• tryb imperatif present

• infinitif present i infinitif passe

SKŁADNIA Zdanie proste

• konstrukcje prezentujące, np. c’est, voila, voici

• konstrukcje bezosobowe, np. il y a, il fait, il faut

• zdania oznajmujące

• zdania przeczące, np. ne... pas, ne... rien, ne... personne, ne... jamais, ne... plus, ne... pas

encore, ne... aucun, ne... nulle part, ne... ni... ni, ne... pas... ni

- podwójne przeczenie

• zdania pytające

- intonacyjne

- z inwersją

- z est-ce que

• zdania rozkazujące

- twierdzące

- przeczące

• zdania emfatyczne: konstrukcje, np. c’est... qui, c’est... que

Zdanie złożone

• zdania bezokolicznikowe z czasownikami typu: entendre, voir, regarder, sentir

• zdania dopełnieniowe z użyciem trybu indicatif

• konstrukcje wymagające użycia trybu subjonctif, np. je doute que, il est indispensable que

• zdania względne

• mowa zależna - zgodność czasów w trybie indicatif

• zdania okolicznikowe

- czasu, np. quand, lorsque, comme, apres (que), des que, aussitót que, depuis que, avant que/de, jusqu’a ce que, pendant que, chaque fois que, alors que, tandis que, tant que, en meme temps que, au moment ou/de, a mesure que

- przyczyny, np. parce que, car, puisque, comme, etant donne que, vu que, du fait que, sous pretexte que, non (pas) que, d’autant plus que, a force de, a cause de, grace a, a defaut de

- celu, np. pour (que), afin que/de, de peur que/de, de crainte que/de, de sorte que/a, de faęon que/a, de maniere que/a, en vue de, dans le but de

- warunku i hipotezy:

si + present + present/imperatif,

si + present + futur simple,

si+ imparfait + conditionnel present

si + plus-que-parfait + conditionnel passe

np. au cas ou, a condition que/de, pourvu que, a moins que/de, a supposer que, dans l’hypothese ou, sinon, meme si, sauf (si), comme si, en supposant que, en admettant que, dans le cas ou, a defaut de, en cas de

- skutku, np. si bien que, de (telle) sorte que, de (telle) maniere que, en sorte que, a tel point que, tant/si/tellement... que, trop/assez... pour (que), donc, ainsi + inversion, aussi + inversion

- opozycji, np. tandis que, alors que, pendant que, au lieu que/de, contrairement a, au contraire de, a l’oppose (de), a l’inverse de, au detriment de, face a

- porównania, np. autant (que/de), ainsi que, de meme que, tel que, plus/moins... que, davantage... que, meilleur/pire que, mieux/pis que, plutót que, a mesure que, tant que, d’autant plus/moins/mieux... que, en comparaison de, par rapport a

- przyzwolenia, np. bien que, encore que, quoique, sans que, meme si, aussi... que, ou que, il n’empeche que, en depit de, quitte a, avoir beau



Poziom językowy wypowiedzi pisemnych

Oczekiwany średni poziom biegłości językowej (w skali ESOKJ), w tym zakresu środków językowych w wypowiedziach pisemnych, odpowiada:

• na poziomie podstawowym - poziomowi A2+ (B1 w zakresie rozumienia wypowiedzi)

• na poziomie rozszerzonym - poziomowi B1+ (B2 w zakresie rozumienia wypowiedzi)

• na poziomie dwujęzycznym - poziomowi B2+ (C1 w zakresie rozumienia wypowiedzi).

Szczegółowe wymagania egzaminacyjne

III etap edukacyjny, poziom III.0

Uwaga

(**) dwoma gwiazdkami oznaczono wymagania, których opanowanie będzie sprawdzane w części ustnej egzaminu maturalnego, nieobowiązkowej w 2021 r. 
Przystąpić do niej mogą osoby, którym wynik z części ustnej jest potrzebny w postępowaniu rekrutacyjnym do szkoły wyższej za granicą.

1. Zdający posługuje się bardzo podstawowym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie następujących tematów:

1) człowiek (np. dane personalne, wygląd zewnętrzny, uczucia i emocje, zainteresowania);

2) dom (np. miejsce zamieszkania, opis domu, pomieszczeń domu i ich wyposażenia);

3) szkoła (np. przedmioty nauczania, życie szkoły);

4) praca (np. popularne zawody i związane z nimi czynności, miejsce pracy);

5) życie rodzinne i towarzyskie (np. członkowie rodziny, koledzy, przyjaciele, czynności życia codziennego, formy spędzania czasu wolnego);

6) żywienie (np. artykuły spożywcze, posiłki, lokale gastronomiczne);

7) zakupy i usługi (np. rodzaje sklepów, towary, sprzedawanie i kupowanie, korzystanie z usług);

8) podróżowanie i turystyka (np. środki transportu, orientacja w terenie, informacja turystyczna, zwiedzanie);

9) kultura (np. dziedziny kultury, uczestnictwo w kulturze);

10) sport (np. popularne dyscypliny sportu, sprzęt sportowy, imprezy sportowe);

11) zdrowie (np. samopoczucie, choroby, ich objawy i leczenie);

12) technika (np. korzystanie z podstawowych urządzeń technicznych);

13) świat przyrody (np. pogoda, rośliny i zwierzęta, krajobraz);

14) elementy wiedzy o krajach obszaru nauczanego języka oraz o kraju ojczystym, z uwzględnieniem kontekstu międzykulturowego oraz tematyki integracji europejskiej.

2. Zdający rozumie ze słuchu bardzo proste, krótkie wypowiedzi (np. instrukcje, komunikaty, rozmowy) artykułowane powoli i wyraźnie, w standardowej odmianie języka:

1) reaguje na polecenia;

2) określa główną myśl tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. czas, miejsce, sytuację, uczestników).

3. Zdający rozumie krótkie, proste wypowiedzi pisemne (np. napisy informacyjne, listy, ulotki reklamowe, jadłospisy, ogłoszenia, rozkłady jazdy i proste teksty narracyjne):

1) określa główną myśl tekstu;

2) znajduje w tekście określone informacje;

3) określa intencje nadawcy/autora tekstu;

4) określa kontekst wypowiedzi (np. nadawcę, odbiorcę, formę tekstu).

**4. Zdający tworzy bardzo krótkie, proste i zrozumiałe wypowiedzi ustne:

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca i czynności;

2) opowiada o wydarzeniach życia codziennego;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) opisuje swoje upodobania;

5) wyraża swoje opinie i uczucia;

6) przedstawia intencje i plany na przyszłość.

5. Zdający tworzy bardzo krótkie, proste i zrozumiałe wypowiedzi pisemne w formie prostych wyrażeń i zdań (np. wiadomość, e-mail, krótki opis):

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca i czynności;

2) opisuje wydarzenia życia codziennego;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) opisuje swoje upodobania;

5) wyraża swoje opinie i uczucia;

6) opisuje intencje i plany na przyszłość.

**6. Zdający reaguje ustnie w prosty i zrozumiały sposób, w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, wita się i żegna, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) stosuje formy grzecznościowe;

3) uzyskuje i przekazuje proste informacje i wyjaśnienia;

4) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

5) wyraża swoje opinie i życzenia, pyta o opinie i życzenia innych;

6) wyraża swoje emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

7) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

8) prosi o powtórzenie bądź wyjaśnienie (sprecyzowanie) tego, co powiedział rozmówca.

7. Zdający reaguje w formie prostego tekstu pisanego (np. e-mail, wiadomość) w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) uzyskuje i przekazuje proste informacje i wyjaśnienia (np. wypełnia formularz);

3) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

4) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby.

8. Zdający przetwarza tekst **ustnie lub pisemnie:

1) przekazuje informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. mapach, symbolach, piktogramach);

2) przekazuje w języku polskim główne myśli lub wybrane informacje z prostego tekstu w języku obcym.

9. Zdający dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. poprawianie błędów).

10. Zdający stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, rozumienie tekstu zawierającego nieznane słowa i zwroty) i strategie kompensacyjne (np. opis, zastąpienie innym wyrazem) w przypadku, gdy nie zna lub nie pamięta jakiegoś wyrazu.

11. Zdający posiada świadomość językową (np. podobieństw i różnic między językami).

III etap edukacyjny, poziom III.1

1. Zdający posługuje się podstawowym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie następujących tematów:

1) człowiek (np. dane personalne, wygląd zewnętrzny, cechy charakteru, uczucia i emocje, zainteresowania);

2) dom (np. miejsce zamieszkania, opis domu, pomieszczeń domu i ich wyposażenia);

3) szkoła (np. przedmioty nauczania, życie szkoły);

4) praca (np. popularne zawody i związane z nimi czynności, miejsce pracy);

5) życie rodzinne i towarzyskie (np. okresy życia, członkowie rodziny, koledzy, przyjaciele, czynności życia codziennego, formy spędzania czasu wolnego, święta i uroczystości, styl życia, konflikty i problemy);

6) żywienie (np. artykuły spożywcze, posiłki i ich przygotowywanie, lokale gastronomiczne);

7) zakupy i usługi (np. rodzaje sklepów, towary, sprzedawanie i kupowanie, korzystanie z usług, reklama);

8) podróżowanie i turystyka (np. środki transportu, orientacja w terenie, hotel, informacja turystyczna, wycieczki, zwiedzanie);

9) kultura (np. dziedziny kultury, twórcy i ich dzieła, uczestnictwo w kulturze, media);

10) sport (np. dyscypliny sportu, sprzęt sportowy, imprezy sportowe, sport wyczynowy);

11) zdrowie (np. higieniczny tryb życia, samopoczucie, choroby, ich objawy i leczenie, uzależnienia);

12) nauka i technika (np. odkrycia naukowe, wynalazki, obsługa i korzystanie z podstawowych urządzeń technicznych, technologie informacyjno-komunikacyjne);

13) świat przyrody (np. pogoda, rośliny i zwierzęta, krajobraz, zagrożenie i ochrona środowiska naturalnego, klęski żywiołowe);

14) życie społeczne (np. konflikty i problemy społeczne, przestępczość);

15) elementy wiedzy o krajach obszaru nauczanego języka oraz o kraju ojczystym, z uwzględnieniem kontekstu międzykulturowego oraz tematyki integracji europejskiej.

2. Zdający rozumie ze słuchu proste, krótkie, typowe wypowiedzi (np. instrukcje, komunikaty, ogłoszenia, rozmowy) artykułowane wyraźnie, w standardowej odmianie języka:

1) reaguje na polecenia;

2) określa główną myśl tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa intencję nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. czas, miejsce, sytuację, uczestników);

6) w podstawowym zakresie rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

3. Zdający rozumie proste wypowiedzi pisemne (np. napisy informacyjne, listy, broszury, ulotki reklamowe, jadłospisy, ogłoszenia, rozkłady jazdy, instrukcje obsługi, proste artykuły prasowe i teksty narracyjne):

1) określa główną myśl tekstu;

2) określa główną myśl poszczególnych części tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. nadawcę, odbiorcę, formę tekstu);

6) rozpoznaje związki pomiędzy poszczególnymi częściami tekstu;

7) w podstawowym zakresie rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

**4. Zdający tworzy krótkie, proste i zrozumiałe wypowiedzi ustne:

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opowiada o wydarzeniach życia codziennego;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) relacjonuje wydarzenia z przeszłości;

5) wyraża i uzasadnia swoje opinie, poglądy i uczucia;

6) przedstawia opinie innych osób;

7) przedstawia intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

8) opisuje doświadczenia swoje i innych osób;

9) w podstawowym zakresie stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji.

5. Zdający tworzy krótkie, proste i zrozumiałe wypowiedzi pisemne (np. wiadomość, e-mail, krótki list prywatny):

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opisuje wydarzenia życia codziennego;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) relacjonuje wydarzenia z przeszłości;

5) wyraża i uzasadnia swoje poglądy, uczucia;

6) przedstawia opinie innych osób;

7) opisuje intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

8) opisuje doświadczenia swoje i innych osób;

9) w podstawowym zakresie stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji.

** 6. Zdający reaguje ustnie w sposób zrozumiały w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, wita się i żegna, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) rozpoczyna, prowadzi i kończy rozmowę;

3) stosuje formy grzecznościowe;

4) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

5) prowadzi proste negocjacje w typowych sytuacjach życia codziennego (np. wymiana zakupionego towaru);

6) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

7) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

8) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych, zgadza się, sprzeciwia się;

9) wyraża swoje emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

10) prosi o radę i udziela rady;

11) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

12) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny;

13) prosi o powtórzenie bądź wyjaśnienie (sprecyzowanie) tego, co powiedział rozmówca.

7. Zdający reaguje w formie prostego tekstu pisanego (np. e-mail, wiadomość, krótki list prywatny) w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia (np. wypełnia formularz);

3) prowadzi proste negocjacje w typowych sytuacjach życia codziennego (np. uzgadnianie formy spędzania czasu);

4) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

5) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

6) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych, zgadza się, sprzeciwia się;

7) wyraża swoje emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

8) prosi o radę i udziela rady;

9) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

10) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny.

8. Zdający przetwarza tekst **ustnie lub pisemnie:

1) przekazuje w języku obcym informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. wykresach, mapach, symbolach, piktogramach) oraz tekstach obcojęzycznych;

2) przekazuje w języku polskim główne myśli lub wybrane informacje z tekstu w języku obcym;

3) przekazuje w języku obcym informacje sformułowane w języku polskim.

9. Zdający dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. poprawianie błędów).

10. Zdający stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, rozumienie tekstu zawierającego nieznane słowa i zwroty) i strategie kompensacyjne (np. zastąpienie innym wyrazem, opis, środki niewerbalne) w przypadku, gdy nie zna lub nie pamięta wyrazu.

11. Zdający posiada świadomość językową (np. podobieństw i różnic między językami).

IV etap edukacyjny (poziom podstawowy i rozszerzony)

Poziom IV.1.P i poziom IV.1.R

Uwaga

(**) dwoma gwiazdkami oznaczono wymagania, których opanowanie będzie sprawdzane w części ustnej egzaminu maturalnego, nieobowiązkowej w 2021 r. 
Przystąpić do niej mogą osoby, którym wynik z części ustnej jest potrzebny w postępowaniu rekrutacyjnym do szkoły wyższej za granicą.

P. PODSTAWOWY

P. ROZSZERZONY

1. Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych

1. Zdający posługuje się bogatym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych

w zakresie następujących tematów:

1) człowiek (np. dane personalne, wygląd zewnętrzny, cechy charakteru, uczucia i emocje, zainteresowania, problemy etyczne - tylko poziom rozszerzony);

2) dom (np. miejsce zamieszkania, opis domu, pomieszczeń domu i ich wyposażenia, wynajmowanie, kupno i sprzedaż mieszkania);

3) szkoła (np. przedmioty nauczania, oceny i wymagania, życie szkoły, kształcenie pozaszkolne);

4) praca (np. zawody i związane z nimi czynności, warunki pracy i zatrudnienia, praca dorywcza, rynek pracy - tylko poziom rozszerzony);

5) życie rodzinne i towarzyskie (np. okresy życia, członkowie rodziny, koledzy, przyjaciele, czynności życia codziennego, formy spędzania czasu wolnego, święta i uroczystości, styl życia, konflikty i problemy);

6) żywienie (np. artykuły spożywcze, posiłki i ich przygotowanie, lokale gastronomiczne, diety);

7) zakupy i usługi (np. rodzaje sklepów, towary, sprzedawanie i kupowanie, reklama, korzystanie z usług, środki płatnicze - tylko poziom rozszerzony, banki - tylko poziom rozszerzony, ubezpieczenia - tylko poziom rozszerzony);

8) podróżowanie i turystyka (np. środki transportu, informacja turystyczna, baza noclegowa, wycieczki, zwiedzanie, wypadki - tylko poziom rozszerzony);

9) kultura (np. dziedziny kultury, twórcy i ich dzieła, uczestnictwo w kulturze, media);

10) sport (np. dyscypliny sportu, sprzęt sportowy, imprezy sportowe, sport wyczynowy);

11) zdrowie (np. samopoczucie, choroby, ich objawy i leczenie, higieniczny tryb życia, niepełnosprawni, uzależnienia, ochrona zdrowia);

12) nauka i technika (np. odkrycia naukowe, wynalazki, obsługa i korzystanie z podstawowych urządzeń technicznych, awarie - tylko poziom rozszerzony, technologie informacyjno-komunikacyjne);

13) świat przyrody (np. klimat, świat roślin i zwierząt, krajobraz, zagrożenia i ochrona środowiska naturalnego, klęski żywiołowe, katastrofy, przestrzeń kosmiczna - tylko poziom rozszerzony);

14) państwo i społeczeństwo (np. organizacje społeczne i międzynarodowe, przestępczość, polityka społeczna - tylko poziom rozszerzony, gospodarka - tylko poziom rozszerzony);

15) elementy wiedzy o krajach obszaru nauczanego języka oraz o kraju ojczystym, z uwzględnieniem kontekstu międzykulturowego oraz tematyki integracji europejskiej, w tym znajomość problemów pojawiających się na styku różnych kultur i społeczności.

2. Zdający rozumie ze słuchu proste, typowe wypowiedzi (np. instrukcje, komunikaty, ogłoszenia, rozmowy) artykułowane wyraźnie, w standardowej odmianie języka:

1) określa główną myśl tekstu;

2) określa główną myśl poszczególnych części tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. czas, miejsce, sytuację, uczestników);

6) w podstawowym zakresie rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

2. Zdający rozumie ze słuchu teksty o różnorodnej formie i długości (np. rozmowy, dyskusje, wywiady, wykłady, komunikaty, instrukcje, wiadomości, audycje radiowe).

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego, a ponadto:

1) oddziela fakty od opinii;

2) rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

3. Zdający rozumie proste wypowiedzi pisemne (np. napisy informacyjne, listy, broszury, ulotki reklamowe, jadłospisy, ogłoszenia, rozkłady jazdy, instrukcje obsługi, proste artykuły prasowe i teksty narracyjne):

1) określa główną myśl tekstu;

2) określa główną myśl poszczególnych części tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. nadawcę, odbiorcę, formę tekstu);

6) rozpoznaje związki pomiędzy poszczególnymi częściami tekstu;

7) w podstawowym zakresie rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

3. Zdający rozumie wypowiedzi pisemne o różnorodnej formie i długości (np. artykuły prasowe, recenzje, wywiady, teksty literackie).

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego, a ponadto:

1) oddziela fakty od opinii;

2) rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

**4. Zdający tworzy krótkie, proste, zrozumiałe, wypowiedzi ustne:

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opowiada o wydarzeniach życia codziennego i komentuje je;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) relacjonuje wydarzenia z przeszłości;

5) wyraża i uzasadnia swoje opinie, poglądy i uczucia;

6) przedstawia opinie innych osób;

7) przedstawia zalety i wady różnych rozwiązań i poglądów;

8) opisuje intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

9) opisuje doświadczenia swoje i innych osób;

10) wyraża pewność, przypuszczenie, wątpliwości dotyczące zdarzeń z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości;

11) w podstawowym zakresie stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji.

**4. Zdający tworzy płynne i zrozumiałe, dłuższe wypowiedzi ustne.

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego, a ponadto:

1) stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji.

5. Zdający tworzy krótkie, proste, zrozumiałe wypowiedzi pisemne (np. wiadomość, e-mail, list prywatny):

1) opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opisuje wydarzenia życia codziennego i komentuje je;

3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;

4) relacjonuje wydarzenia z przeszłości;

5) wyraża i uzasadnia swoje opinie, poglądy i uczucia;

6) przedstawia opinie innych osób;

7) przedstawia zalety i wady różnych rozwiązań i poglądów;

8) opisuje intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

9) opisuje doświadczenia swoje i innych;

10) wyraża pewność, przypuszczenie, wątpliwości dotyczące zdarzeń z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości;

11) stosuje zasady konstruowania tekstów o różnym charakterze;

12) w podstawowym zakresie stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji.

5. Zdający tworzy dłuższe wypowiedzi pisemne (np. list formalny, rozprawka, artykuł), bogate i spójne pod względem treści.

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego, a ponadto:

1) stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji;

2) przedstawia w logicznym porządku argumenty za i przeciw danej tezie lub rozwiązaniu.

**6. Zdający reaguje ustnie w sposób zrozumiały, w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) rozpoczyna, prowadzi i kończy rozmowę;

3) stosuje formy grzecznościowe;

4) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

5) prowadzi proste negocjacje w typowych sytuacjach życia codziennego (np. wymiana zakupionego towaru);

6) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

7) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

**6. Zdający reaguje ustnie w sposób płynny w różnorodnych, bardziej złożonych sytuacjach w zakresie wymagań określonych dla poziomu podstawowego.

8) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych;

9) wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

10) prosi o radę i udziela rady;

11) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

12) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny;

13) prosi o powtórzenie bądź wyjaśnienie tego, co powiedział rozmówca.


7. Zdający reaguje w formie prostego tekstu pisanego (np. e-mail, wiadomość, list prywatny) w typowych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, udziela podstawowych informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

3) prowadzi proste negocjacje (np. uzgadnianie formy spędzania czasu);

4) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

5) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

6) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych, zgadza się i sprzeciwia;

7) wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

8) prosi o radę i udziela rady;

9) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

10) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny.

7. Zdający reaguje w formie dłuższego, złożonego tekstu pisanego (np. list formalny) w sytuacjach formalnych i nieformalnych.

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego, a ponadto:

1) prowadzi negocjacje w trudnych sytuacjach życia codziennego (np. niezasłużone oskarżenie, spowodowanie szkody);

2) ustosunkowuje się do opinii innych osób;

3) przedstawia opinie i argumenty, odpiera argumenty przeciwne;

4) komentuje, akceptuje lub kwestionuje zdanie innych;

5) spekuluje na temat przyczyn i konsekwencji zdarzeń przeszłych i przyszłych;

6) wysuwa i rozważa hipotezy.

8. Zdający przetwarza tekst **ustnie lub pisemnie:

1) przekazuje w języku obcym informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. wykresach, mapach, symbolach, piktogramach) oraz tekstach obcojęzycznych;

2) przekazuje w języku polskim główne myśli lub wybrane informacje z tekstu w języku obcym;

3) przekazuje w języku obcym informacje sformułowane w języku polskim.

8. Zdający przetwarza tekst **ustnie lub pisemnie.

Zdający spełnia wymagania określone dla poziomu podstawowego.

9. Zdający dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. poprawianie błędów).

10. Zdający stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, rozumienie tekstu zawierającego nieznane słowa i zwroty) oraz strategie kompensacyjne (np. parafraza, definicja) w przypadku, gdy nie zna lub nie pamięta jakiegoś wyrazu.

11. Zdający posiada świadomość językową (np. podobieństw i różnic między językami).

IV etap edukacyjny (poziom dwujęzyczny)

Poziom IV.2

1. Zdający posługuje się bogatym zasobem środków językowych, w tym wyrażeń idiomatycznych, oraz bogatą frazeologią, a także wykazuje się wysokim poziomem poprawności gramatycznej, fonetycznej i ortograficznej, umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w szerokim zakresie tematów, z uwzględnieniem wiedzy o krajach obszaru nauczanego języka (elementów literatury, historii, geografii, socjologii) oraz tematyki integracji europejskiej i problemów pojawiających się na styku różnych kultur i społeczności.

2. Zdający rozumie ze słuchu teksty o różnorodnej tematyce, formie i długości (np. rozmowy, dyskusje, wywiady, wykłady, debaty, komunikaty, instrukcje, wiadomości, audycje radiowe i telewizyjne, filmy), w różnych warunkach odbioru:

1) określa główną myśl tekstu;

2) określa główną myśl poszczególnych części tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa postawy i intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. czas, miejsce, sytuację, uczestników);

6) oddziela fakty od opinii;

7) określa relacje i uczucia między rozmówcami;

8) rozpoznaje związki pomiędzy poszczególnymi częściami tekstu;

9) rozróżnia formalny i nieformalny styl tekstu;

10) klasyfikuje informacje i układa je w określonym porządku;

11) rozpoznaje niejednoznaczność wypowiedzi i powodujące ją środki stylistyczne i zjawiska językowe (np. idiomy, homonimy, metafory);

12) rozpoznaje odniesienia do kontekstu cywilizacyjno-kulturowego i znaczenie symboli kulturowych;

13) rozpoznaje znaczenia ukryte, wyrażone pośrednio, aluzje;

14) interpretuje teksty kultury.

3. Zdający rozumie złożone wypowiedzi pisemne o różnorodnej tematyce, formie i długości (np. artykuły prasowe, teksty popularnonaukowe, recenzje, wywiady, teksty literackie):

1) określa główną myśl tekstu;

2) określa główną myśl poszczególnych części tekstu;

3) znajduje w tekście określone informacje;

4) określa postawy i intencje nadawcy/autora tekstu;

5) określa kontekst wypowiedzi (np. nadawcę, odbiorcę, formę tekstu);

6) oddziela fakty od opinii;

7) rozpoznaje związki pomiędzy poszczególnymi częściami tekstu;

8) rozróżnia formalny i nieformalny styl tekstu;

9) klasyfikuje informacje i układa je w określonym porządku;

10) rozpoznaje środki stylistyczne i zjawiska językowe powodujące niejednoznaczność wypowiedzi (np. idiomy, homonimy, metafory, ironię);

11) rozpoznaje odniesienia do kontekstu cywilizacyjno-kulturowego i znaczenie symboli kulturowych;

12) rozpoznaje znaczenia ukryte, wyrażone pośrednio, oraz aluzje;

13) interpretuje teksty kultury.

** 4. Zdający tworzy różnorodne, szczegółowe, płynne i zrozumiałe, wieloaspektowe wypowiedzi ustne:

1) szczegółowo opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opowiada o wydarzeniach życia codziennego i komentuje je;

3) przedstawia fakty i relacjonuje wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości;

4) opisuje doświadczenia swoje i innych osób;

5) opisuje intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

6) wyraża opinie, poglądy i uczucia swoje i innych osób i popiera je trafnymi argumentami i przykładami;

7) wyraża pewność, przypuszczenie, wątpliwości dotyczące zdarzeń z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości;

8) przedstawia w logicznym porządku argumenty za i przeciw danej tezie lub rozwiązaniu, kończy wypowiedź konkluzją;

9) stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji, dostosowuje styl wypowiedzi do potencjalnego odbiorcy.

5. Zdający tworzy różnorodne wypowiedzi pisemne o określonej długości (np. list formalny, rozprawka, artykuł), bogate i spójne pod względem treści:

1) szczegółowo opisuje ludzi, przedmioty, miejsca, zjawiska i czynności;

2) opisuje wydarzenia życia codziennego i komentuje je;

3) przedstawia fakty i relacjonuje wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości;

4) opisuje doświadczenia swoje i innych osób;

5) opisuje intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;

6) wyraża opinie, poglądy i uczucia swoje i innych osób i popiera je trafnymi argumentami i przykładami;

7) wyraża pewność, przypuszczenie, wątpliwości dotyczące zdarzeń z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości;

8) przedstawia w logicznym porządku argumenty za i przeciw danej tezie lub rozwiązaniu, kończy wypowiedź konkluzją;

9) stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi w zależności od sytuacji, dostosowuje styl wypowiedzi do potencjalnego odbiorcy;

10) stosuje zasady konstruowania tekstów o różnym charakterze.

** 6. Zdający reaguje ustnie w sposób płynny w różnorodnych, także złożonych sytuacjach:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia siebie i inne osoby, udziela informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) stosuje formy grzecznościowe i dostosowuje styl wypowiedzi do odbiorcy;

3) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

4) prosi o powtórzenie bądź wyjaśnienie tego, co powiedział rozmówca;

5) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

6) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

7) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych;

8) prosi o radę i udziela rady;

9) wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

10) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

11) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny;

12) prowadzi negocjacje, także w trudnych sytuacjach;

13) aktywnie uczestniczy w rozmowie i dyskusji: przedstawia opinie i argumenty, komentuje, zgadza się lub kwestionuje zdanie innych uczestników dyskusji, odpiera argumenty przeciwne, umiejętnie nawiązuje do wypowiedzi innych osób;

14) przedstawia zalety i wady różnych rozwiązań, poglądów; ocenia je;

15) wysuwa i rozważa hipotezy, spekuluje na temat przyczyn i konsekwencji zdarzeń przeszłych i przyszłych.

7. Zdający reaguje w formie dłuższego, złożonego tekstu pisanego (np. list) w sytuacjach formalnych i nieformalnych:

1) nawiązuje kontakty towarzyskie (np. przedstawia się i inne osoby, udziela informacji na swój temat i pyta o dane rozmówcy i innych osób);

2) stosuje formy grzecznościowe i dostosowuje styl wypowiedzi do odbiorcy;

3) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

4) proponuje, przyjmuje i odrzuca propozycje i sugestie;

5) prosi o pozwolenie, udziela i odmawia pozwolenia;

6) wyraża swoje opinie, intencje, preferencje i życzenia, pyta o opinie, preferencje i życzenia innych, zgadza się i sprzeciwia;

7) prosi o radę i udziela rady;

8) wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie);

9) wyraża prośby i podziękowania oraz zgodę lub odmowę wykonania prośby;

10) wyraża skargę, przeprasza, przyjmuje przeprosiny;

11) prowadzi negocjacje, także w trudnych sytuacjach;

12) przedstawia opinie i argumenty, ustosunkowuje się do opinii innych osób, odpiera argumenty przeciwne;

13) przedstawia zalety i wady różnych rozwiązań, poglądów;

14) wysuwa i rozważa hipotezy, spekuluje na temat przyczyn i konsekwencji zdarzeń przeszłych i przyszłych.

8. Zdający przetwarza **ustnie lub pisemnie teksty z różnych dziedzin życia, o różnej długości i stopniu złożoności:

1) przekazuje informację usłyszaną lub przeczytaną w języku obcym;

2) przekazuje w języku obcym informacje sformułowane w języku polskim;

3) przekazuje informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. wykresach, mapach, tabelach, symbolach, piktogramach);

4) streszcza fragment usłyszanego lub przeczytanego tekstu;

5) sporządza szczegółowe notatki z wysłuchanego tekstu.

9. Zdający dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. poprawianie błędów), a także świadomie pracuje nad redakcją swoich tekstów (planuje wypowiedź, poprawia błędy).

10. Zdający stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, rozumienie tekstu zawierającego nieznane słowa i zwroty) oraz strategie kompensacyjne (np. parafraza, definicja) w przypadku, gdy nie zna lub nie pamięta jakiegoś wyrazu.

11. Zdający posiada świadomość językową (np. podobieństw i różnic między językami).


Uwaga

(**) dwoma gwiazdkami oznaczono wymagania, których opanowanie będzie sprawdzane w części ustnej egzaminu maturalnego, nieobowiązkowej w 2022 r. 
Przystąpić do niej mogą osoby, którym wynik z części ustnej jest potrzebny w postępowaniu rekrutacyjnym do szkoły wyższej za granicą.

Polityka Prywatności